Εκτός Διδακτέας Ύλης
Προσωπικές απόψεις προς αποδοχή ή προς απόρριψη
Λίγα λόγια για εμένα
Ένας απλός και ανάξιος εραστής της ζωής, της τέχνης και της αλήθειας ...
(διαβάστε περισσότερα)
Σύνδεσμοι


3878 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011
22:33

 

 

Αυτές τις μέρες παρακολουθώ με πολύ προσοχή τις συζητήσεις τις σχετικές με τις αποφάσεις της Κ.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ. και τις δηλώσεις του Φώτη Κουβέλη φυσικά ως απλό μέλος του κόμματος και ευτυχώς ...
Με αυτό μου το σημειώμα δεν επιθυμώ να γράψω πολιτικά άλλοστε ανάμεσα σε τόσους μικρούς 'Σαρτρ' πως θα μπορούσα εγώ να συνυπάρξω ...
 
Αδυνατώ, όμως, να συνειδητοποιήσω την ποιοτική υποβάθμιση της συζήτησης από τους  'διαφοροποιημένους' στην δημοκρατικότατα εκφρασμένη θέση του κόμματος.
 
Αδυνατώ να καταλάβω την αλαζονεία με την οποία οι 'διαφωνούντες' αντιμετωπίζουν τους 'συμφωνούντες' και τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς που εκτοξεύονται σε όποιον τολμήσει να υπερασπιστεί την πλειοψηφική θέση της ΔΗΜ.ΑΡ. και τις δηλώσεις του Αρχηγού της.
 
Η Αριστερά συζητούσε ανέκαθεν αλλά πάντα με αξιοπρέπεια, με σύνεση εστιάζοντας τη συζήτηση σε πειστικά επιχειρήματα και σε ορθολογιστικές θέσεις. Από την εποχή του ΡΗΓΑ, στον οποίο δεν εντάχθηκα ποτέ μιας και τότε ανήκα ιδεολογικά σε άλλο χώρο, οι θέσεις κυριαρχούσαν και οι αποφάσεις ήταν προϊόντα ομορφης, παραγωγικής συζήτησης και ευγενικής πνευματικής άμυλλας.
Εντάχθηκα στην ΔΗΜ.ΑΡ. προερχόμενος από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (μετα από απογοητεύσεις και θεωρώντας την πολιτική σκέψη και θέση μου αριστερή) γιατί, ανέκαθεν πίστευα ότι η Αρστερά είναι γεννήτρια ιδεών και νους ορθής πολιτικής σκέψης. Όλες αυτές οι πρακτικές που ακολουθούν καποιοι διαφωνούντες με αποτρέπουν να ασχοληθώ με την άποψή τους. Όχι γιατί αυτή η άποψη είναι απαξιωμένη αλλά γιατί εκφράζεται λαϊκίστικα και με μεθόδους που οι ίδιοι κατηγορούν ότι εφαρμόζουν άλλα κόμματα (όπως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. χωρίς άδικο) και πολιτικοί σχηματισμοί με τους οποίους θα ήταν υποχρεωμένη να συγκυβερνήσει η ΔΗΜ.ΑΡ. ή και να επικυρώσει την συμμετοχή τους στην κυβέρνηση.
 
ΑΛΗΘΕΙΑ, από πότε μετασχηματίστηκε, εξισώθηκε και αντικαταστάθηκε ο αριστερός διεθνισμός με τον ευρωπαϊκότροπο πατριωτισμό;
 
ΑΛΗΘΕΙΑ, όλοι όσοι σήμερα φωνάζουν και διαρριγνυουν τα ιμάτια τους εξ αιτίας της θέσης του κόμματος ήταν από την αρχή υπέρ του μνημονίου και αυτής της επιλογής;
 
Αλλοίμονο αν με την πρώτη, έστω σοβαρή διαφωνία, συμβαίνουν όλ' αυτά που βιώνουμε τούτες τις μέρες. Αλλοίμονο αν 'σύντροφοι' καθυβρίζουν και λοιδωρούν 'συντρόφους'.
 
Ποιός από όλους, άραγε, νομιμοποιείται να επικαλείται το ιδεολογικό και παραγωγικό παρελθόν του ΚΚΕ Εσ. για να δικαιολογήσει την όποια αντίθετη πολιτική του άποψη ή δυσπιστη οπτική του στην πολιτική θέση της ΔΗΜ.ΑΡ. και στον δημακρατικά εκλεγμένο αρχηγό της;
Μήπως ο Ρηγάς που φώναζε κάποτε να μην μπεί η Ελλάδα στην Ευρώπη;
 
Τα μέλη της Κ.Ε. που διαφωνούν, θέλω να πιστεύω ότι, στην καλύτερη περίπτωση επιθυμούν να οδηγήσουν το κόμμα σε διαδικασίες συνεδρίου στη χειρότερη περίπτωση, δε, να ορίσουν έναν νέο τρόπο λαϊκότροπης πολιτικής συμπεριφοράς που η Αριστερά δεν την έχει ανάγκη δημιουργώντας, πιθανόν ακούσια, τις συνθήκες για μια ακόμα διάσπαση με το πρόσχημα του αναφαίρετου δικαιώματος για ιδεολογικοπολιτικό λιμπεραλισμό.
 
Ο σκοπός δεν αγιάζει πάντα τα μέσα και στην προκειμένη περίπτωση προτιμώ την λοιδωρία και τον χλευασμό κάποιων συντρόφων από την συνεργατική υποτέλεια στην ακροδεξιά και τα παράγωγά της ακόμα και αν κινδυνεύω να κατηγορηθώ για αντιπατριωτισμό ...

Δημήτρης Κυπραίος
25 Νοεμβρίου 2011

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
3 ψήφοι

 Εκτύπωση
596 αναγνώστες
Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011
23:18

Αν η Άγκελα Μέρκελ ήταν Ελληνίδα θα γιόρταζε σήμερα την ονομαστική της γιορτή.
Θα ήξερε, σαν παιδί πάστορα, ότι σήμερα γιορτάζουν οι άγγελοι, οι αρχάγγελοι ... αλλά και οι άνθρωποι !
Θα γνώριζε ότι στη χώρα αυτή, την Ελλάδα, η σημερινή γιορτή είναι μια από τις μεγαλύτερες. Μια γιορτή που έκανε, ακόμα και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, πολλά σπίτια ν' ανοίγουν τις πόρτες τους και τους εορτάζοντες να κερνούν όποιον τους έδινε ευχές. Τώρα, βέβαια, αυτή η συνήθεια αποτελεί παρελθόν.

Θα τα ήξερε, όλ' αυτά, γιατί θα ζούσε σε μια χώρα που οι άνθρωποί της διατηρούν ακόμα τα χαρακτηριστικά της κοινωνικότητας, της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης, της απλότητας αλλά και της προσήνειας. Θα ανήκε σε έναν λαό που δεν έχει μάθει να σκύβει το κεφάλι αλλά να αγωνίζεται ενωμένος, να ζει και να επιβιώνει έστω και διαιρεμένος.
Θα ζούσε σε μια χώρα που μπορεί οι δείκτες της οικονομίας να μην ευημερούν αλλά παρ' όλ' αυτά οι άνθρωποι ακόμα κι αν πεινούν ξέρουν οτι ο γείτονας τους θα τους θυμηθεί με ένα πιάτο φαϊ. Αυτό λέγεται ανθρωπιά και είναι λέξη που νομίζω δείχνει όλο το μεγαλείο αυτού του λαού. Η ανθρωπιά μαζί με την μπέσα και το κέφι κάνουν τον Έλληνα να παραμένει ζωντανός στον χρόνο και να είναι ντυμένος, με αξιοπρέπεια, ακόμα και με τα κουρέλια του !

Βέβαια, θα ήταν ξένο στις συνήθειές της το γεγονός ότι ο Έλληνας ξέρει να γελά, να διασκεδάζει, να απολαμβάνει τη ζωή, τον έρωτα, την φτώχεια αλλά και τον πλούτο του, να τραγουδά τον πόνο και τη χαρά του απαξιώνοντας με έναν δικό του μοναδικό τρόπο, όσους προσπαθούν να μαυρίσουν το όνειρό και την πραγματικότητά του.
Θα μπορούσε, σίγουρα, να γελάσει βλέποντας τον Έλληνα να ψωνίζει βερεσέ απ' τον μπακάλη, να χρησιμοποιεί την πιστωτική του κάρτα για να πάρει ένα ζευγάρι παπούτσια πληρώνοντάς το σε δόσεις ή τρώγοντας σε ένα καλό εστιατόριο ενώ χρωστά σε τράπεζες τα γένια του.

Όμως θα της ήταν αδύνατον, παρ' όλ' αυτά, να μην αναγνωρίσει στον Έλληνα την βαθιά πίστη του στη φιλία, την εντιμότητα του λόγου του, την μπέσα αλλά και την μαγκιά με την οποία αντιμετωπίζει τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής του΄, ακόμα και τους άσπονδους φίλους του.

Πως θα μπορούσε άλλοστε να εθελοτυφλήσει σε όλ' αυτά όταν ξέρει ότι παρ' όλες τις δυσκολίες και την φτώχεια στην οποία οδήγησε, έναν ολόκληρο λαό, η ανέξοδη, σκληρή, εγωϊστική, υπεροπτική και αλαζονική πολιτική της, αυτός θα πάρει τις δόσεις του περίφημου δανείου για να πληρώσει και τοκοχρεωλύσια γερμανικών δανείων;
Πως θα ήταν δυνατόν να ξεχάσει πως τα δανεικά που θα' ρθουν στην χώρα του, την Ελλάδα, θα ξαναφύγουν σε μια νύχτα πίσω στην πατρίδα της για να αγοραστούν, από τους ανέντιμους κατοίκους της, τους Έλληνες, όπλα, αεροπλάνα και κάθε λογής εξαγωγίμο προϊόν που παράγεται από τους προστάτες και τους εντολείς συμπατριώτες της κυρίας Μέρκελ;

Όταν τα στατιστικά των χαρτογιακάδων της δείχνουν ότι οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες πουλάνε τα προϊόντα τους στους φτωχούς Έλληνες σε ιδιαίτερα μη ελκυστικές τιμές καλύπτοντας σε μεγάλο βαθμό την ανθρώπινη ματαιοδοξία τους;
Όταν κυβερνά μια χώρα της οποίας η οικονομία στηρίζεται κυρίως στις εξαγωγές προς της χώρες της νότιας Ενωμένης Ευρώπης και ιδιαίτερα της Ελλάδας;

Όμως η κυρία Άγκελα Μέρκελ δεν είναι Ελληνίδα αλλά Γερμανίδα, είναι η καγκελάριος μιας Δημοκρατίας και ηγείται ενός λαού που οδήγησε δύο, τουλάχιστον, φορές την Ευρώπη και τον Κόσμο στην καταστροφή και τον όλεθρο, μιας Δημοκρατία που αναπτύσσεται ανενόχλητη έχοντας στα σπλάχνα της στρατόπεδα συγκέντρωσης και τείχη της ντροπής. Ίδια τείχη που προσπαθεί να χτίσει μεταξύ των χωρών της Ευρώπης ώστε αυτό που δεν κατάφερε ένα αιώνα με δύο αιματηρούς πολέμους να το καταφέρει σε μια δεκαετία με έναν οικονομικό πόλεμο !

Δεν μπορώ να πω 'Ζήτω η Γερμανία' γιατί προστάζοντάς την να ζήσει στο διηνεκές αρνούμαι το δικαίωμα της ζωής σε εμένα. Δεν μπορώ να ξεστομίσω ούτε 'μπράβο' γιατί αποτελεί εύσημο μιας έντιμής πορείας και επιλογής.

Όμως, θα ευχηθώ στην κυρία Μέρκελ γιατί πάνω απ' όλα είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, είμαι ΕΛΛΗΝΑΣ, έχω ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ! Γιατί, ποτέ στην Ιστορία, την ράτσα μου δεν την προσδιόρισε η ευτέλεια και η εμπάθεια αλλά μόνο το μεγαλείο ψυχής και η ευρύτητα πνεύματος ! Το ΚΕΦΙ, η ΜΠΕΣΑ και η ΜΑΓΚΙΑ !

Γιατί χρειάζεται Κέφι για να γλεντήσει ο Έλληνας τη φτωχεια του, Μπέσα για να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του και Μαγκιά για να αντιμετωπίζει την ανεντιμότητα των άσπονδων φίλων του ...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Κα ΜΕΡΚΕΛ !

Δημήτρης Κυπραίος
08 Νοεμβρίου 2011  

Αξιολογήστε το άρθρο 
2 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1211 αναγνώστες
Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011
19:05

Λίγα λόγια

Η συζήτηση αυτή ξεκίνησε μετά από το ερέθισμα που έδωσε ο κύριος Κώστας Χλωμούδης στη σχετική ανάρτησή που έκανε στην προσωπική του σελίδα στο face book. Το κείμενο δεν έχει υποστεί καμμία επεξεργασία πέραν εκείνης που αφορά στην δίόρθωση ορθογραφικών λαθών, αφαίρεση προσφωνήσεων, και μικρών ασυνταξιών που θεωρήθηκε ότι θα δυσκόλευαν τον αναγνώστη στην εύροη ανάγνωση και κατανόηση του κειμένου. 
Για την δημοσίευση της συζήτησης, ζητήθηκε η άδεια των συμμετεχόντων σε αυτή. (*)


Ερέθισμα


Κώστας Χλωμούδης
: Δημοκρατία (αστική), σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το δικαίωμα να κυβερνάει, όχι πως έχει πάντα δίκιο...  
Δημοκρατία σημαίνει ότι η μειοψηφία πρέπει να αντιδρά και να υψώνει δυνατά τη φωνή της, κάθε φορά που θεωρεί ότι η πλειοψηφία αντιτίθεται στους νόμους, το Σύνταγμα και άλλες αρχές της δημοκρατίας, ενώ "αποδέχεται" το δημοκρατικό παίγνιο της ύπαρξης κυβερνητικής πλειοψηφίας .

 

Έναρξη συζήτησης

Δημήτρης Κυπραίος : Το Δημοκρατικό 'παίγνιο' προϋποθέτει σαφείς κανόνες και φορμαλιστική πειθαρχία πρωτίστως των οριζόντων τους κανόνες. Σημαίνει νόμους δίκαιους, σαφείς, επικαιροποιημένους και πρωτίστως εφαρμόσιμους. Σημαίνει διάκριση των εξουσιών και αμεροληψία. Και βέβαια αποκλείει από τις πρακτικές της τον αμοραλισμό.
Η πλειοψηφία του προλεταριάτου σαφώς επιλέγει την μειοψηφία της εκάστοτε κυβερνητικής νομεκλατούρας. Όμως με ποια αριθμητικό κριτήρια; Τους ψηφίσαντες δηλωτικά; Τους απέχοντες; Τους ουδέτερους; Ποιούς;
Από την στιγμή, λοιπόν, που το δικαίωμα του εκλέγειν δεν αποτελεί υποχρέωση δεν μπορούμε να μιλάμε για υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία. Τείνει, πλέον, να γίνει παγκόσμιο φαινόμενο η πλειοψηφία των απεχόντων διαμαρτυρομένων, γεγονός που δείχνει να οδηγεί σιγά-σιγά σε 'υποταγή' της εκλεκτορικής οπαδικής (πολλές φορές) μειοψηφίας στην υποταγή της απέχουσας, διαμαρτυρόμενης πλειοψηφίας.
Δηλαδή στην κυριαρχία της θέλησης και όχι της βούλησης.
Αν προσθέσουμε, δίπλα, στον χαρακτηρισμό ‘Αστική’ και εκείνο της Συμμετοχικής-Πλειοψηφικής τότε η Δημοκρατία σαν εργαλείο πολιτευτικό θα δουλέψει σωστά, αλλοιώς με πλειοψηφούσες μειοψηφίες πάντα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την δισπιστία και την άρνηση του πολίτη.
Σουζάνα Μαυρογένη : Σωστά, γι' αυτό θεωρώ ότι είναι υποχρέωσή μας ν' ασκούμε το εκλογικό μας δικαίωμα (άλλωστε χύθηκε αίμα για να το κατακτήσουμε) συμμετοχή λοιπόν ...
Δημ. Κυπραίος : Να προσθέσω απλά ότι η κάθε μορφή Δημοκρατίας συντηρείται όχι από τους εκλεγμένους αλλά από τους εκλέκτορες. Έχοντας αυτό κατά νου κάθε λαός συμμετέχει στη Δημοκρατία που έχει φτιάξει στα μέτρα του και όπως τον βολεύει ακολουθώντας την θεολογική ρήση 'Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν' δηλαδή ΕΙΚΟΝΑ ΣΟΥ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΩ.
Κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζει, ας το δεχθούμε επιτέλους αυτό για να πάμε παρακάτω και στο δια ταύτα. Την ανατροπή και τον επανασχεδιασμό. Αν δεχθούμε φυσικά ότι ο Ελληνικός Λαός είναι ο περιούσιος και ο, κατά Σαρτζετάκη, ανάδελφος.
Ηρακλής Χαραλαμπίδης : Χμ… ! Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που το 75% των πολιτών λέει όχι στο ευρω-σύνταγμα (Γαλλία, Ολλανδία) και το 75% των βουλευτών λέει ναι;
Ποια είναι η δυσκολία, σήμερα, με τους Η/Υ να πάμε σε μια μορφή άμεσης δημοκρατίας τύπου Ελβετίας; Εκτός αν, υποθέτουμε ότι, ως πολίτες είμαστε όλοι άσχετοι και οι μόνοι σχετικοί είναι αυτοί που εμείς επιλέγουμε, ανάμεσά μας, να μας αντιπροσωπεύσουν. Γι αυτό λέγω πως η μόνη λύση είναι ο Μπερλουσκόνι. Τράβα μπροστά Α Ρ Χ Η Γ Ε κι εμείς ακολουθούμε. Κι άσ’ τους να λένε. Αν ήτανε η ζήλεια ψώρα….
Ηλίας Στεργίου : Να προσθέσω ότι η δημοκρατία είναι ένα σύστημα που δημιουργεί αβεβαιότητα επειδή είναι σύστημα αποκεντρωμένης δράσης. Οι "καπιταλιστές" δεν νικούν πάντα στις συγκρούσεις που διεξάγονται με δημοκρατικό τρόπο, ενώ ακόμα και η παρούσα θέση κάποιου στο πολιτικό σύστημα δεν αποτελεί εγγύηση για τις μελλοντικές του νίκες ...
Δημ. Κυπραίος : Λένε ότι στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδοι. Ίσως επειδή υπάρχουν πολλές διέξοδοι που βέβαια δημιουργούν και συντηρούν την αβεβαιότητα. Αβεβαιότητα ή αβεβαιότητες που σαφώς προέρχονται και από τις αποκεντρωμένες δράσεις, όπως σωστά αναφέρετε κε Στεργίου αλλά κυρίως εξαρτώνται από τον προσανατολισμό αυτών των δράσεων. Στο βαθμό που οι δύο αυτοί καθοριστικοί παράγοντες είναι νομοθετημένοι με τέτοιο τρόπο που να μην επιτρέπουν φαινόμενα σήψης και 'καπιταλιστικών' μαχών τότε οι Δημοκρατίες λειτουργούν ως 'παίγνια' ή ως διαπάλη μεταξύ της μειοψηφίας και της πλειοψηφίας. Βέβαια, κατά τη γνώμη μου, οι σημαντικότερες μάχες, σε πεδίο άγονο και ατελέσφορο, δόθηκαν στα κουμουνιστικά καθεστώτα. Εκεί όπου έπρεπε η μειοψηφία έστω και μέσω της ιδεολογικής προπαγάνδας να 'πείσει' την πλειοψηφία (προλεταριάτο) αλλιώς αντιμετώπιζε τον κίνδυνο της 'αντεπανάστασης'.
Μήπως όμως σήμερα δεν έχουμε καμία κλασικού τύπου Δημοκρατία αλλά κατ' επίφασι Μειοκρατία. Μήπως θα έπρεπε να αρχίσουμε να μιλάμε για Δημοκρατίες των Δεικτών;
Ηλ. Στεργίου : Έχετε απόλυτο δίκιο όσον αφορά τα ολοκληρωτικά καθεστώτα , γιατί σε αυτά η οποιαδήποτε έκβαση μιας πολιτικής διαδικασίας μπορεί να ανατραπεί και εκ των υστέρων. Η Δημοκρατία των δεικτών που αναφέρετε , μπορεί να έχει ενδιαφέρον (εάν οι δείκτες είναι το αποτέλεσμα παιγνίων) όταν η ερμηνεία του παιγνίου δεν είναι η φυσική του περιγραφή αλλά ως "παραδοχή" για τις αντιλήψεις των δρώντων και.... εντέλει μια σπουδή στο ερώτημα τι κινητοποιεί τους δρώντες
Δημ. Κυπραίος : Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Μου δίνετε, έτσι, την ευκαιρία να εκφράσω κάτι που μου έχει γίνει πλέον συνείδηση. Η Δημοκρατία είναι ένα 'παίγνιο' με αμοιγώς 'πολεμικά' χαρακτηριστικά και προϋποθέσεις διερεύνησης. Απλώς τα συμπεράσμτα οδηγούν σε επαναπροσδιορισμούς θέσεων των δρώντων 'παιχτών' ώστε μέσα από την επίφαση να επιβάλουν την δικτατορία του ελάσσονος, του ελλειπούς και του ανεπαρκούς. Άρα έχουμε ένα παίγνιο ασαφώς προσδιορισμένο και μη επαρκώς μελετημένο. Εκ του αποτελέσματος, πιστεύω, ότι η Δημοκρατία δεν εκβαίνει επιτυχώς στις ανάγκες των λαών (εκλεκτόρων) απλά πάντα αποβαίνει προς όφελος των κυβερνώντων (εκλεγμένων).
Γι' αυτό και το θεωρώ ως πολίτευμα, αντι-αριστοκρατικό (οριζόμενο ως τέτοιο κατά τα Αθηναϊκά πρότυπα).
Ηλ. Στεργίου : Θα διαφωνήσω μόνο ως προς την "επίφαση". Παίρνοντας μια βοήθεια από έναν θεωρητικό (Έγκελς) που , πριν την έλευση των μεταμοντέρνων εννοιών "αλληλεπίδραση" , "χάος" , στις αρχές του αιώνα διατύπωνε την σκέψη οτι "το ιστορικό γεγονός είναι το αποτέλεσμα της δράσης διαφορετικών , αντίρροπων δυνάμεων. Η καθεμία απ' αυτές έχει διαφορετικούς σκοπούς αρχικά, απ’ αυτό που τελικά κατέληξε ως αποτέλεσμα". Ο εκδημοκρατισμός κατά την γνώμη μου μας μεταφέρει από τον Λεβιάθαν σε ένα σύστημα κανόνων που, σίγουρα, δεν είναι ουδέτεροι.
Δημ. Κυπραίος : Ακριβώς αυτή η διαδικασία του εκδημοκρατισμού που οδηγεί στην δημοκρατία αποτελεί την επίφαση του 'προσωρινού' που όμως τείνει να μετατραπεί σε διηνεκή διαπάλη του ήσσονος ζητούμενου με το μείζον αναγκαίο. Δεν σας κρύβω ότι στη συζήτησή μας αυτή έχω και εγώ ως αναφορά μου, μη εκφρασμένη να ομολογήσω, τον Έγκελς αλλά και τους δύο δικούς μας τον Αξελό και τον Καστοριάδη οι οποίοι προβληματίζονται επαρκώς στον καθορισμό των διακριτών ορίων μεταξύ Δημοκρατίας και Λαοκρατίας αλλά και στην αντίφαση των όρων.
Χρήστος Γεωργιάδης : Η πλειονοψηφία έχει το δικαίωμα να αποφασίζει, όχι παντού, μόνο εκεί που συλλογικές αποφάσεις είναι απαραίτητες. Όχι τι χρώμα θα έχουν τα γυαλιά μου, αλλά με ποιό τρόπο θα συλλέγονται τα έξοδα συντήρησης των δρόμων.
_____________
Στο σημείο αυτό ολοκληρώθηκε η συζήτηση. Και αφού διατυπώνονται και γράφονται κάποιες εντυπώσεις, ζητώ την άδεια από όλους τους συνομιλητές να αναπαραχθεί η συζήτηση αυτή και να δημοσιοποιηθεί σε αυτή τη προσωπική μου σελίδα. Οι άδειες δόθηκαν ποικιλοτρόπως απ' όλους (πλην του κυρίου Γεωργιάδη) ο οποίος δεν απάντησε, αλλά ας μου επιτρέψει να θεωρώ την άδειά του αυτή σιωπηρή μεν, αλλά δεδομένη.

Δημήτρης Κυπραίος
Ένας εκ των συνομιλητών

(*) Η συζήτηση διεξήχθη στις 07 Φεβρουαρίου 2011

Αξιολογήστε το άρθρο 
3 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
780 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011
19:23

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ - Ν. 3920/2010

Από σήμερα Ο ΗΛΠΑΠ παύει (τυπικά και ουσιαστικά) να υφίσταται ως ανεξάρτητος φορέας παροχής συγκοινωνιακού έργου.

Έτσι ορίζει ο Νομοθέτης.

ΗΛΠΑΠ + ΕΘΕΛ -> Ο.ΣΥ (ΕΘΕΛ ;) (*)

Όμως για μας όλους (Διοίκηση, Στελέχη, απλούς εργαζόμενους) θα είναι πάντα μια γλυκειά ανάμνηση.

Ως εργαζόμενος στον ΗΛΠΑΠ ευχαριστώ, προσωπικά,

- Όλους τους συνεργάτες μου που μαζί ονειρευτήκαμε, παλέψαμε και δουλέψαμε όλ' αυτά τα χρόνια. Τους ευχαριστώ για τις ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές. Για τα ξενύχτια δουλειάς αλλά και για την αισιοδοξία που με όπλιζαν ώστε να συνεχίσω την κάθε προσπάθεια και να ξεπεράσω τα όποια προβλήματα προέκυπταν.

- Όλα τα Στελέχη που, κατά καιρούς, αναγνώρισαν τις προσπάθειές μου και κατανόησαν τις αγωνίες μου αλλά και εκείνους με τους οποίους οι καθημερινές τριβές οδήγησαν πολλές φορές σε συγκρούσεις και εντάσεις.

- Τον Πρόεδρο του ΗΛΠΑΠ Κο Κώστα Χλωμούδη για την εμπιστοσύνη με την οποία με περιέβαλε, για την φιλία του με την οποία με τίμησε και με τιμά αλλά και για τις προσπάθειές του να βοηθήσει πρωτίστως κάθε εργαζόμενο ατομικά και συνολικά αλλά και για όλα όσα έκανε, στην επιτυχημένη προσπάθειά του, να εξυγιάνει τον Οργανισμό πάντα με κριτήριο μια ανθρωποκεντρική και χρηστή πολυεπίπεδη διοίκηση. Προσωπικά, του οφείλω πολλά και αυτή η δημόσια τοποθέτηση μου, για τον Ανθρωπο αυτό, αποτελεί την ελάχιστη αναγνώριση. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΡΓΗΣΕ ΠΟΛΥ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ... !

Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς, φίλους, επιβάτες, που τόσα χρόνια χρησιμοποίησατε και εξακολουθείτε να χρησιμοποιείτε το τρόλλεϋ, ως μεταφορικό μέσο.

Γιατί ο επιβάτης ήταν, είναι και θα παραμείνει, πάνω απ' όλα, φίλος μας,

Αισθάνομαι ότι με την συμπαράστασή σας και την ακύρωση του εισιτηρίου σας, με τα καλά σας λόγια αλλά και τις διαμαρτυρίες σας, μας βοηθήσατε να γίνουμε καλύτεροι. Όμως ... , τώρα πλέον κοιτάζουμε το μέλλον, ένα διαφορετικό μέλλον. Ο χρόνος θα δείξει ....

Ο Νέος Φορέας, ας έχει καλό ξεκίνημα, και την στήριξή σας.
Την δική μας, ως εργαζόμενους, θα την έχει για όσο καιρό μας χρειάζεται.
Οι Δημόσιες Συγκοινωνίες σας ανήκουν, εμείς απλά τις λειτουργούμε.

Τέλος, εύχομαι σε όλους τους συναδέλφους μου, να είμαστε μαζί για αρκετά ακόμα χρόνια, στο επόμενο σχήμα. Ο χρόνος θα δείξει ....

Εκείνοι που θα πρέπει να τιμηθούν ιδιαίτερα είναι οι οδηγοί μας, που σε σκληρές συνθήκες και ένταση εργασίας, πάντα με ευγένεια έδιναν, δίνουν και θα δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Έπαινος πρέπει να αποδοθεί και στους εργαζόμενους που συντηρούσαν το ηλεκτροφόρο εναέριο και υποόγειο δίκτυο όλα αυτά τα χρόνια, βράδια με κρύο και βροχή, με θυσίες και οδυνηρές απουσίες κάποιες φορές, για να μπορούν τα οχήματα να κινούνται χωρίς προβλήματα και να μεταφέρουν όλους εσάς με ασφάλεια στον προορισμό σας.

Με αισιοδοξία θα σταθούμε όρθιοι, με σωστό βηματισμό μα πάνω απ' όλα με αξιοπρέπεια.

Απλά πονάμε .....

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ

Πρώην εργαζόμενος στον ΗΛΠΑΠ
Νυν εργαζόμενος στον Ο.ΣΥ. (ΕΘΕΛ)

(*) Ο.ΣΥ. : Οδικές Συγκοινωνίες

Αξιολογήστε το άρθρο 
5 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2478 αναγνώστες
Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011
21:45

Μια καταγραφή χαιρετισμών που απευθύνονται μεταξύ ανθρώπων και αφιερώνεται σε όσους κατά καιρούς στη ζωή μου με χαιρέτησαν με έναν ή περισσότερους από αυτούς....

Αντίο : Ο πιο σκληρός χαιρετισμός. Σημαίνει ότι δεν θα τα ξαναπούμε ποτέ. Αν λέγεται ασυνείδητα ή από ευγένεια αλλά δεν ανταποκρίνεται στο αληθινό νόημα του χαιρετισμού καλύτερα να αποφεύγεται.

Γεια : Την στιγμή της συνάντησης δείχνει αδιαφορία, επιφυλακτικότητα, συστολή, επιφύλαξη. Την στιγμή του αποχαιρετισμού υπονοεί ευχή (αληθινή ή ψεύτικη). Δηλαδή να έχεις την υγειά σου για να ξανασυναντηθούμε σύντομα ή κάποια στιγμή που θα μπορούμε. Σημαντικό σε αυτό τον χαιρετισμό είναι να παρατηρηθεί η έκφραση του προσώπου, ή (και) ο χρωματισμός της φωνής όπως και ο τρόπος της αποχώρησης, αν λεχθεί σε συνάντηση. Πολλές φορές χρησιμοποιείται το πρόθεμα ‘Άντε’, δηλαδή ‘Άντε γεια !’ που μπορεί να σημαίνει ότι φεύγω γιατί κουράστηκα, βαρέθηκα κ.α. Μεταξύ φίλων δεν πρέπει να παρεξηγείται. Μεταξύ απλών γνωστών θα πρέπει να έχει σαφώς διαφορετική σημειολογική προσέγγιση.

Θα τα ξαναπούμε : Θέλω να ξανασυναντηθούμε αλλά και αν δεν συμβεί δεν θα κάτσω και να σκάσω. Μ' ενδιαφέρεις σαν άνθρωπος αλλά έχω γνωρίσει και περισσότερο ενδιαφέροντες από σένα. Αν προστεθεί το επίρρημα 'Σίγουρα', αλλάζει το νόημα, τότε δείχνει θέληση και επιθυμία για μια νέα συνάντηση αλλά υπονοεί ότι το επόμενο βήμα θα γίνει από αυτόν που χαιρετά με αυτόν τον χαιρετισμό. Ούτως ή άλλως μπορεί να περιέχει το μήνυμα επιθυμίας για εκ νέου συνάντηση. Δϊνει ελπίδες σε αυτόν που απευθύνεται ο συγκεκριμένος χαιρετισμός.

Στο επανειδείν (A tout' a l' heure) : Κοινώς να ξαναβρεθούμε. Τη συζήτηση που αφήσαμε στη μέση, γιατί είχα ένα άλλο ραντεβού σπουδαιότερο από το δικό σου, θα την συνεχίσουμε αν ξαναβρεθούμε, αν θυμηθούμε τι λέγαμε και σε ποιο σημείο της συζήτησης είχαμε μείνει. Σπάνιο έως απίθανο. Συνήθως χρησιμοποιείται από ανθρώπους που χειρίζονται καλά την ελληνική γλώσσα. Αν χρησιμοποιηθεί το γαλλικό πρωτότυπο, πιθανόν να σημαίνει αποφοίτηση από κάποιο γαλλικο σχολείο. Η γνώση πιάνου δεν είναι απαραίτητη. Εάν συνοδεύεται δε και από χαιρετισμό με χαρακτηριστική οστρακοειδή κίνηση της παλάμης θα πρέπει να προβληματίσει πολλαπώς ο χαιρετισμός αυτός.....

Πάρε με τηλέφωνο και θα κανονίσουμε. Αν έχει δοθεί το τηλέφωνο, σημαίνει ότι σου αφήνω το περιθώριο να σκεφτείς αν θέλεις να ξανασυναντηθούμε και εφ' όσον σε ενδιαφέρω σαν άτομο τηλεφώνησέ μου. Σίγουρα, εκείνος που δίνει το τηλέφωνό του, ενδιαφέρεται η γνωριμία να συνεχιστεί και να επεκταθεί. Εδώ χρειάζεται προσοχή τόσο στον αριθμό των κλήσεων, στην ώρα που γίνονται και στον λόγο που γίνονται.

Δεν έχω χρόνο, όποτε βρω χρόνο θα σε πάρω (θα τα πούμε ή θα βγούμε για καφέ) : Σημαίνει ότι δεν θέλω να ξανασυναντηθούμε αλλά μπορούμε, έστω, να μιλάμε τηλεφωνικά. Αφού θέλεις να μιλάμε θα σου κάνω το χατήρι, αλλά μην το παρακάνεις, ούτε πρέπει να το εκμεταλλευθείς. Κοινώς προσπαθώ να σε ξεφορτωθώ αλλά δεν θέλω να στο πω άκομψα. Αν θέλεις, εσύ μπορείς να μου τηλεφωνείς, αν θέλω ή αν έχω χρόνο θα απαντώ στην κλήση σου. Εγώ πάντως, μάλλον δεν θα έχω χρόνο και σίγουρα δεν θέλω, πια, να ξαναμιλήσουμε ή να ξανασυντηθούμε. Είναι ο πιο κομψός τρόπος για να απομακρύνεις τον άλλο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε επίπεδο σχέσης και σε κάθε γνωριμία. Τον θεωρώ το πλέον απορριπτικό χαιρετισμό. Η πρώτη ανάγνωση δείχνει άνθρωπο εγωϊστή ή συνεσταλμένο και ευγενικό. Εδώ, βέβαια, πρωτεύοντα ρόλο παίζει η αντίληψη εκείνου στον οποίο απευθύνεται ο χαιρετισμός. Εάν δεν καταλάβει, αμέσως, το κρυφό νόημα του χαιρετισμού αυτού, είναι κακό δικό του.

Φιλιά : Ένας από τους ωραιότερους χαιρετισμούς. Δείχνει ψυχική προσέγγιση, ειλικρίνεια, εκτίμηση, ζεστή καρδιά, ευαισθησίες, διάθεση για επικοινωνία, εκτίμηση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλους τους τύπους σχέσεων και δείχνει άνθρωπο χωρίς σύνδρομα.

Φιλικά : Ειλικρινής χαιρετισμός. Χρησιμοποιείται σε εξαιρετικές περιπτώσεις και για εξαιρετικούς ανθρώπους με τους οποίους έχεις δεθεί με φιλία. Συνήθως γράφεται αλλά κάποιες φορές λέγεται. Δείχνει άνθρωπο ανοιχτό αλλά επιλεκτικό στην έκφραση και απόδοση των συναισθημάτων του. Συνηθίζεται κυρίως στον γραπτό λόγο όταν αυτός που απυεθύνει τον χαιρετισμό αυτό έχει μιλήσει για ένα προσωπικό πρόβλημα, έχει εκφράσει συναισθήματά του ή έχει δώσει μια συμβουλή που πιθανολογεί ότι μπορεί να δημιουργήσει ψυχικές αναταράξεις στον απευθυνόμενο. Σίγουρα, δείχνει μεγάλη οικειότητα και συναισθηματική επαφή του γράφοντα με το πρόσωπο στο οποίο απευθύνει τον χαιρετισμό.

Χάρηκα (πολύ) για τη γνωριμία : Πουριτανικός χαιρετισμός, ο οποίος ανάλογα με την χρωματική εκφραστική του απόδοση μπορεί να σημαίνει πολλά. Μπορεί όμως και να υποδηλώνει υποκρισία. Μπορεί να σημαίνει, επίσης, ότι αν ξανασυναντηθούμε εδώ ή κάπου αλλού δεν θα μου ήταν δυσάρεστο να ξαναμιλήσουμε.  Εφ' όσον στον χαιρετισμό περιλαμβάεταο το ποσοτικό επίρρημα 'πολύ' θα είναι χρήσιμο να παρατητηθεί η ένταση με την οποία εκφράζεται αυτό. Γενικώς, στην περίπτωση αυτή, ας είναι το καλάθι μικρό, μπορεί η χαρά να είναι λίγη ενώ η προσποίηση μεγάλη.

Καληνύχτα : Κλασικός χαιρετισμός ο οποίος ανάλογα με την στιγμή μπορεί να αποκωδικοποιηθεί ποικιλοτρόπως.

Καλό ξημέρωμα : Αισιόδοξος αποχαιρετισμός που κρύβει την ευχή η επόμενη μέρα να είναι πιο όμορφη από την προηγούμενη. Συνήθως λέγεται από αισιόδοξους ανθρώπους. Δεν συνηθίζεται, ως χαιρετισμός. ΟΙ παλαιότερες γενιές τον προτιμούσαν ακφράζοντας την αγωνία τους για την τύχη τους την επόμενη μέρα που θα ξημέρωνε.

(*) (Έλα,) Που είσαι ; Χαιρετισμός που υποδηλώνει περιέργεια, ανασφάλεια, καχυποψία και βέβαια έλλειψη αγωγής. Ο ερωτών αδιαφορεί για το πιθανό ψέμα που θα ειπωθεί ως απάντηση από τον συνομιλητή του. Συνήθως οι απευθύνοντες τον χαιρετισμό αυτό, μέσω επικοινωνίας δια κινητού τηλεφώνου αδιαφορούν για την απάντηση, γιατί σπανίως ενδιαφέροντα για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο συνομιλητής τους, επιθυμώντας μόνο να τον αναγκάσουν να ακούσει ότι επιθυμούν να του πουν εκείνοι. Συνήθως, συνοδεύεται από τα επιφωνήματα 'Α! Καταλαβαίνω' και 'Λοιπόν, Άκου να δεις, αδελφέ, φίλε ή φιλαραρακο !'. Η επιλογή εξαρτάται από την αγένεια, την οικειότητα, την τσαντίλα ή την 'μαγκιά' του καλούντα. Η φράση 'Λοιπόν, άκου να δεις' χωρίς τα συνοδευτικά της ειπωμένη, ειδικά, σε τηλεφωνική επικοινωνία μέσω κινητού τηλεφώνου διέκρινε και μια εποχή. Εκείνη του χρηματιστηρίου. Απολαυστικές οι σκηνές, των υποψήφιων πλουσίων Ελλήνων με γυμνό στήθος και κοιλιά να καλύπτει το μισό μαγιώ, λαστιχένια παντόφλα και καπελάκι jokey στην παραλία να δίνουν εντολές στον χρηματιστή τους για να αγοράσει ή να πουλήσει.

(*) Τι γίνεται; : Δύσκολος και πολλαπλής ανάγνωσης χαιρετισμός. Υποδηλώνει αγωνία για την έκβαση γεγονότος ή μια σοβαρή κατάσταση. Αμήχανη ερώτηση, συνήθως αμήχανη και η απάντηση. Επίσης, είναι πιθανόν, να υποδηλώνει μια συνάντηση που γίνεται συνήθως εξ υποχρεώσεως ή ανταπόδοσης. Βέβαια, στην περίπτωση αυτή, ο ερωτών κατατάσσεται στους χαρακτήρες που υποδηλωτικά και υποσυνείδητα θέτει τον εαυτό του τόσο στο επίκεντρο της συνάντησης όσο και του σύμπαντος κόσμου του. Δεν χρησιμοποιείται ως φόρμα ευγενείας, όπως τουλάχιστον συνηθίζεται να χρησιμοποιείται σε άλλες γλώσσες (Ιταλικα) αλλά μάλλον ως υποδηλωτικό της αδιαφορίας,  και κάποιες φορές της αμηχανίας, προς το πρόσωπο που απευθύνεται. Αποκτά άλλο νόημα εκφραζόμενος εκφραζόμενος ως 'Τι γίνεσαι;', δείχνοντας ενδιαφέρον και άλλο 'Τι γίνεται;'. Εφ' όσον απευθύνεται μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας μπορεί να δηλώνει έκπληξη και αιφνιδιασμό, ενω σε προσωπικές, δια ζώσης επαφές, μάλλον καταδεικνύει την έλλειψη κοινών ενδιαφερόντων, θεματολογίας συζήτησης αλλά και μια απόπειρα διακοπής της σιωπής που κυριαρχεί, όταν δεν καταστεί δυνατόν να βρεθεί επόμενο θέμα προς συζήτηση. Ως χαιρετισμός σε μία πρώτη συνάντηση μάλλον λειτουργεί αποτρεπτικά στην επανάληψή της, ειδικότερα όταν η κουλτούρα των ατόμων που συναντώνται διαπιστωθεί στο τέλος της συνάντησης ότι διαφέρει κατά πολύ. Θα τολμούσα, να τον χαρακτηρίσω άκομψο χαιρετισμό (εφ' όσον ειπωθεί σε πρώτη συνάντηση) και αρκετές φορές επιθετικό ή διεκδικητικό όταν απευθύνεται από θιγόμενο προς θίγοντα χωρίς προηγούμενη γνωριμία και επαφή. Σε συνθήκες 'φλερτ' οδηγεί σε σίγουρη αποτυχία της προσπάθειας ή απόπειρας ερωτικής προσέγγισης. Χαρακτήρισε, ως χαιρετισμός, μια ολόκληρη εποχή ιδεολογικής αναζήτησης και προσπάθειας απενοχοποίησης της αριστερής πολιτιστικής κουλτούρας με στοιχεία στυλιστικής άνεσης τέτοιας που να παραπέμπει σε συγκεκριμένες συμπεριφορές ανθρώπων που γι' αυτούς ο χαιρετισμός είχε τεράστια σημειολογική σημασία για την αντιστασιακή τους δράση και εν γενει την χαρακτηριζόμενη, ως τότε, 'παράνομη δραστηριότητα' τους, ειδικότερα την εποχή της Χούντας. Η έκφραση του προσώπου αποδίδει και την ειλικρίνεια του χαιρετισμού σε όλες τις καταστάσεις που χρησιμοποιείται και λέγεται.

Χειραψία : Δεν περιλαμβάνεται στους εκφραστικούς τρόπους χαιρετισμού. Η κινησιολογική του προσέγγιση καταδεικνύει και τον χαρακτήρα της συνάντησης. Συνοδευόμενος με έναν από τους παραπάνω χαιρετισμούς ή αποχαιρετισμούς δείχνει ανάγκη επαφής και επιβεβαίωσης της συνέχειας στη γνωριμία ή της απόρριψής της. Θεωρείται επίσης ένας υποχρεωτικός, τυπικός, επαγγελματικός χαιρετισμός.

Δημήτρης Κυπραίος

(*) Προστέθηκε μετά από ιδέα και πρόταση του φίλου Ηλία Στεργίου

Αξιολογήστε το άρθρο 
8 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 212>

Σχετικά με το blog
Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν
(Διονύσιος Σολωμός)
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις